Lonneke Slöetjes stopt definitief

Lonneke Slöetjes stopt definitief met topvolleybal. Na 302 interlands laste ze vanwege de Covid-19 pandemie een welverdiende pauze in en tijdens die rustperiode besloot ze dat die tijdelijke pauze een definitief einde wordt. De nu 30-jarige in Lichtenvoorde wonende Slöetjes, kiest hiervoor om bij haar familie te kunnen zijn. Lonneke is een van de meest succesvolle speelsters uit de Nederlandse volleybalgeschiedenis.


Lonneke in actie (klik op de foto voor een eerbetoon van de Nevobo aan Lonneke op Youtube)

De in Varsseveld geboren Lonneke Slöetjes (1,92m) speelde achtereenvolgens in haar geboortedorp, toen bij Longa’59 in Lichtenvoorde, toendertijd een van de topteams in Nederland. Na drie jaar Eredivisie vanuit haar woonplaats verhuisde ze naar Oldenzaal om voor Pollux te spelen, ook weer in de eredivisie. Met zowel Longa’59 als Pollux werd ze tweede in de Eredivisie. Het team van Martinus maakte in die jaren trouwens de dienst uit vanwege het met internationals gevulde team (iets wat de Nevobo na seizoen 2020/21 ook weer wilt gaan doen trouwens).

De diagonaal kwam daarna terecht bij het Duitse USC Münster en vervolgens bij het Italiaanse Busto Arsizio. Helaas was ze dat jaar geblesseerd en kon ze niet spelen vanwege een schouderblessure. Lonneke Slöetjes keerde toen terug naar Duitsland en speelde een jaar bij SSC Schwerin (2014-2015). Bij Schwerin kwam ze helemaal tot har recht en dat bleef niet onopgemerkt en een jaar later tekende ze bij een van ‘s werelds beste clubs: Vakifbank Istanbul.

Samen met de toenmalige bondcoach van Nederland, coach Giovanni Guidetti, won Lonneke in vier seizoenen twee keer de Champions League en twee keer het WK voor clubteams. Ze werd drie keer kampioen in de Turkse competitie en won ook nog twee keer de Turkse beker. Ze werd in de Champions League en in de Turkse competitie verkozen tot beste diagonaal. In seizoen 2019/20 verruilde ze Vakifbank voor het Italiaanse Scandicci, waar ze het na 1 jaar voor gezien hield. Getriggerd door de Corona-pandemie besloot ze om een korte sabbatical in te lassen om op adem te komen en eens goed na te denken over de toekomst, maar die pauze blijkt dus nu een definitief einde te zijn geworden.

Hoewel Lonneke in 2008 haar debuut maakte in Oranje op de Montreux Masters, speelde ze in 2009 en 2010 geen interlands, maar dat werd daarna wel anders! Vanaf 2011 t/m 2020 was ze een vaste waarde in de vrouwenselectie. Ze groeide naar een ongekend niveau en vanaf 2015 behoorde Slöetjes tot de beste aanvalsters ter wereld. Onder leiding van Giovanni Guidetti, bij zowel haar club Vakifbank als Oranje, werd ze de belangrijkste aanvalster van ons nationale team.

Oranje speelde de sterren van de hemel op het EK 2015 in eigen land en in het Rotterdamse Ahoy speelde het de finale tegen Rusland, wat voor 11.000 toeschouwers helaas toch iets te sterk bleek te zijn.

Maar de aansluiting met de wereldtop was gemaakt en enkele maanden later stonden de volleybaldames in de finale van het OKT voor de spelen in Rio de Janeiro. Wederom was Rusland te sterk, maar het ticket was binnen en Nederland ging eindelijk weer naar de Olympische Spelen! Voor het eerst in 20 jaar deden we weer mee! In 1996 behaalden de dames de vijfde plaats op dit mondiale toernooi, terwijl de heren zelfs, zoals bekend, olympisch kampioen werden.

Tijdens de Olympische Spelen in Rio behaalde de Guidetti-girls de halve finale, die tegen China gespeeld moest worden. China, de latere Olympisch kampioen, won die wedstrijd en in de zogenaamde troostfinale om het brons waren de Verenigde Staten te sterk en werd er dus net naast het brons gegrepen.

Een positieve noot is wel dat Lonneke Slöetjes in 2016 uitgeroepen werd tot de beste diagonaal van het OKT, van de World Grand Prix én van de Olympische Spelen. Een mooi lijstje, waar ze zeker trots op mag zijn.

Na het plotselinge vertrek van Giovanni Guidette nam zijn voormalige assistent Jamie Morrison het over en wonnen de dames wederom zilver op het Europees Kampioenschap in 2017 en eindigde het team als vierde op de Wereldkampioenschappen in 2018, de hoogste plaats die ze ooit hebben bereikt.

Maar daarna gaat het minder goed. Bondscoach Morrison besluit om de dames wat vrij te geven na het veel te drukke clubseizoen, champions league en allerlei andere toernooien (CEV-cup, nationale bekers, challenge cups, wk voor teams, world cup) en te gaan werken aan een bredere basis. De VNL wordt afwisselend gespeeld met de vaste bekende namen en andere talenten uit de eredivisie en de buitenlandse competities. De bedoeling was om een grote selectie klaar te stomen voor het EK en natuurlijk het aankomende OKT in Italië. Nederland speelde helaas een teleurstellend EK en de eerste kans op een olympisch ticket werd gemist door met 3-0 van Italië te verliezen. De herkansing om zich te kwalificeren voor de spelen in Japan was in Apeldoorn in januari 2020 en helaas ging het ook in Apeldoorn mis. Nadat Jamie Morrison werd ontslagen na het teleurstellende OKT en EK moest de interim bondscoach Giovanni Caprara de dames in eigen land naar de spelen zien te krijgen. Hij slaagde er zoals bekend niet in. Lonneke Slöetjes maakte na het verloren OKT het seizoen af bij Scandicci en ongemerkt was daarmee haar volleybalcarriere ook ten einde.

In een interview met de Nevobo zegt Lonneke:

“Het afgelopen jaar heb ik gezocht naar drijfveren en motieven om weer te gaan spelen. De kriebels om weer te gaan spelen kwamen echter niet. Ik merk dat ik veel energie haal uit andere dingen die op mijn pad komen en die ik kan leren, bijvoorbeeld op het gebied van mijn studie. Daarnaast wil ik ook graag bij mijn familie in de buurt zijn nu. Ik ben heel dankbaar voor alles wat ik heb mogen meemaken. De successen met Oranje en Vakifbank zullen mij altijd bijblijven. En natuurlijk ook de vele vriendschappen die ik aan het volleybal heb overgehouden. Het is helemaal goed zo.”

Maret Grothues reageert:

“Lonneke was echt een speelster van wereldklasse. Met haar samen hebben we veel hoogtepunten beleefd! Ze won onder andere de Champions League en het WK voor clubteams en werd vaak benoemd tot ‘Meest Waardevolle Speelster’ of ‘Beste Diagonaal’ van grote toernooien. Ondanks al deze successen is ze een van de meest bescheiden mensen die ik ken. Zowel binnen als buiten het veld is ze een zeer prettig persoon die altijd voor mensen klaarstaat. Het was een eer om naast haar in het veld te staan en we gaan haar missen. Ze kan terugkijken op een heel mooie, succesvolle carrière!”

En ook Giovanni Guidetti heeft er mooie woorden voor over:

“Toen ik startte als bondscoach bij het Nederlands team was Lonneke een grote verrassing voor mij. Ik had geen goed beeld van wie zij was en wat ze kon, totdat Gil (Ferrer Cutino, assistent-bondscoach een paar jaar geleden) mij riep en zei: kom eens kijken naar deze diagonaal, zij is ongelooflijk. Ik zag haar aanvallen en zei: wow, wie is dat? En vanaf dat moment wist ik meteen hoe belangrijk zij zou worden voor Oranje. Ik heb haar toen direct laten contracteren bij Vakifbank en dat was het begin van een geweldig verhaal.

In mijn carrière heb ik veel geweldige speelsters mogen coachen, maar ‘Lonny’ staat echt in de top van mijn lijst omdat ik nog nooit een speelster heb meegemaakt die zo geliefd was. De staf, de fans, haar teamgenoten, iedereen hield van haar. Ze kwam altijd vrolijk naar de training, werkte altijd hard en gaf altijd alles wat ze in zich had. Echt een geweldig voorbeeld en een geweldig persoon. Ze was een speelster met nog meer menselijke kwaliteiten dan volleybaltechnische kwaliteiten, en dat zegt veel over iemand die zoveel heeft bereikt.

Lonneke zit in mijn hart en in mijn herinneringen en ik gebruik haar als rolmodel en voorbeeld voor jonge talenten. Ze werd binnen korte tijd een van de beste diagonalen ter wereld en deed dat met een houding om te leren en om zichzelf constant te verbeteren.

Daarnaast was ze altijd bescheiden en dat maakt haar tot zo’n groot kampioen. Ze keek nooit om naar wat ze had bereikt, maar was iedere dag bezig om beter te worden. Dit is een les voor iedereen en dit maakt dat ze voor mij een plek krijgt tussen de meest excellente atleten waar ik ooit mee heb gewerkt.”

Tenslotte een reactie van Joop Alberda, technisch directeur  van de Nevobo:

“Lonneke is een speelster die ambitie, verantwoordelijkheid en perfectionisme samenbracht en die zeldzame mix van eigenschappen maakt haar tot een bijzondere topsporter. Ze is altijd zeer bescheiden gebleven en ik vermoed dat ze zelf niet beseft hoe groot ze was als speelster. Haar bijdrage aan het Nederlandse volleybal wordt met grote letters bijgeschreven in de geschiedenis van onze sport. De Nevobo staat altijd voor haar klaar om haar te helpen nu ze aan een nieuwe fase in haar leven begint.”

Lonneke’s reis langs clubs:

  • 2001-2005 VCV Varsseveld
  • 2005-2009 Longa ’59 Lichtenvoorde
  • 2009-2011 Pollux Oldenzaal
  • 2011-2013 USC Münster
  • 2013-2014 Unendo Yamamay Busto Arsizio
  • 2014-2015 SSC Schwerin
  • 2015-2019 Vakifbank Istanbul
  • 2019-2020 Scandicci

Gewonnen prijzen:

  • 2 x goud Champions League (2017 en 2018)
  • 1 x zilver Champions League
  • 2 x goud WK voor clubs (2017 en 2018)
  • 1 x brons WK voor clubs
  • 3 x goud Turkse league
  • 2 x goud Turkse beker

Grote toernooien met Oranje (een samenvatting):

  • EK (2011, 2015, 2017, 2019)
  • WK (2014, 2018)
  • Olympische Spelen (2016)
  • World Cup (2019)

Gewonnen prijzen:

  • 2 x zilver EK (2015 & 2017)
  • 1 x brons World Grand Prix 2016
  • 4e op Olympische Spelen 2016
  • 4e op WK 2018

Eervolle vermeldingen:

  • Beste diagonaal Turkse competitie – seizoen 2015-2016
  • Beste diagonaal Olympische Spelen 2016
  • Beste diagonaal World Grand Prix 2016
  • Beste diagonaal Olympisch kwalificatietoernooi Tokio 2016
  • Beste diagonaal EK 2015 & 2017
  • Beste diagonaal Champions League 2017
  • 2 x Ingrid Visser award
  • GOAT award Volleybalkrant.nl
  • MVP van de Bundesliga in Duitsland
  • Talent van het jaar Eredivisie Nederland

Bron: diverse bronnen, o.a. Nevobo, FIVB, CEV, diverse clubwebsites

ook Demi Korevaar naar USC Münster

USC Münster mag zich verheugen op een tweede Nederlandse speelster: de 19-jarige Demi Korevaar zal na spelverdeelster Sarah van Aalen ook toetreden tot het team van coach Teun Buijs.
De 1m87 lange middenaanvalster, die het afgelopen seizoen nog landskampioen werd met Sliedrecht Sport, zal zich voegen bij de ervaren Juliane Langgemach en Barbara Wezorke en zal zich snel gaan optrekken aan het hogere niveau van de Duitse competitie.

Naast Demi komt er nog een vierde middenaanvalster bij het team. Van AVG Sengen, uit de derde Duitse liga, komt Doreen Luther.

Voor beide Nederlandse speelsters zal het even flink aanpoten worden, want er wordt significant meer getraind: bijna dagelijks staat krachttraining en baltraining op het menu. Met de Duitse taal zit het ook wel goed: ze heeft op de middelbare school drie jaar Duitse les gehad en kan zich al goed verstaanbaar maken.

Demi heeft voor twee jaar getekend in Münster.

Juliët Lohuis naar Stuttgart

Deze week berichtten wij al dat Juliët Lohuis bij USC Münster vertrekt, maar vandaag mogen we melden dat Juliët als middenaanvalster aan de slag zal gaan bij Allianz MTV Stuttgart!
De 22-jarige en 1,90 meter lange speelster heeft via Eurosped en Alterno in 2017 de overstap gemaakt naar USC Münster, waar ze twee jaar speelde. Omdat ze nu bij Stuttgart aan de slag gaat, komt ze automatisch komend seizoen in de Europese Champions League terecht.
„Juliët is een groot talent als middenaanvalster”, zegt de Nederlandse sportdirectrice van Stuttgart Kim Renkema. „Ze heeft het afgelopen jaar op het WK laten zien op welk hoog niveau ze met haar slechts 22 jaar al heeft bereikt. We hadden haar al langer op de radar en we zijn blij om haar nu bij ons te hebben.“
Momenteel speelt Juliët natuurlijk met Oranje in de FIVB Volleyball Nations League en zal ze komende week in Apeldoorn en in de week van 11 t/m 13 juni in de Porsche Arena in Stuttgart te zien zijn. In Stuttgart, haar nieuwe thuisbasis, zal ze het onder andere opnemen tegen het Duitse nationale team, die DVV-Schmetterlinge.
Voor Oranje heeft Juliët afgelopen week in de basis gestaan en bij elkaar 31 punten gescoord: 7 tegen Servië, 13 tegen Turkije en 11 tegen Zuid Korea.

Juliët Lohuis weg bij Münster

Zojuist van de presentator van Ziggo Sport gehoord: Juliët Lohuis zal komend seizoen niet uitkomen voor USC Münster. Wat haar volgende club wordt is nog niet bekend.

Eerste oefeninterland tegen Duitsland eindigt in magere zege

Voor vele toeschouwers was deze eerste van twee in april aangekondigde oefeninterlands de gelegenheid om hun nationale team eindelijk weer eens te kunnen aanmoedigen. Enkele weken geleden waren er dan wel nog de Rabobank Super Series, maar die viel voor velen midden in de zomervakantie, dus het is onnodig om te zeggen dat de hal in Münster gisteravond tjokvol zat. Vele Duitse supporters droegen het shirt van hun favoriete Duitse club en er waren ook veel Nederlandstalige gesprekken te horen, dus Nederlandse supporters waren er ook! Het was helaas geen oranje waas op de tribune, dus de volleybaldames moesten het doen met een tiental in oranje uitgedoste fans.

De wedstrijd verliep toch enigszins moeizaam in de thuishal van Juliët Lohuis, die daar voor de club USC Münster speelt, maar ook Britt Bongaerts speelde er twee jaar geleden nog onder trainer Teun Buijs, vader van Anne Buijs. De hal was broeierig warm, maar Nederland kon na 5 sets de zege toch naar zich toe trekken met 25-23, 17-25, 21-25, 25-17 en 13-15.

Morrisson begon met Laura Dijkema (sv), Celeste Plak (dia), Anne Buijs (p/l), Maret Balkestein-Grothues (p/l), Tessa Polder (mid), Juliët Lohuis (mid) en Kirsten “Knippie” Knip (libero). Het was goed te zien dat de concentratie er niet 100% was. De dames leken ietwat moe getraind, want Oranje is natuurlijk volop in training voor het aankomende WK, wat over een maand in Japan begint. Die Schmetterlinge speelden ook wat wisselvallig, maar die speelden net even iets beter en zo konden zij toch een klein voorspongetje pakken bij 14-11.. Duitsland, mede gecoacht en getraind door Saskia van Hintum (coach Ladies in Black, Aachen en v.m. assistent bondscoach van Nederland) kreeg hun spel echter wat sneller onder controle dan de Nederlanders en met name de blokkering aan Nederlandse zijde was slordig te noemen. Ook de verdediging aan onze kant had nog wat finetuning nodig. Jamie wisselde op een gegeven moment Femke Stoltenborg en Lonneke Slöetjes het spel in en je kon goed zien dat dat wel een positief effect had, maar na 3 setpoints weg te hebben gewerkt, viel toch de vlag en pakte Duitsland de eerste set met 25-23. Het moet ook wel gezegd worden dat de arbitrage niet altijd even scherp was en daar waren dan ook wel wat protesten over, met name door de laatste, door Lonneke uit geslagen bal, die naar zeggen middels een touché uit ging. Maar goed, het was een oefenpotje, dus er stond gelukkig niets op het spel.

Met Lonneke Slöetjes in het veld verliep de tweede set vanaf het begin al meteen beter. Deze keer trok Oranje al snel drie punten voorsprong welke niet meer afgegeven werd. Aan het einde van de set liep dat verschil zelfs nog iets op en met 7 punten voorsprong op onze oosterburen stonden we op setpoint. Het laatste puntje werd echter niet zomaar gewonnen. Na een mooie lange rally maakte Lonneke het af en wonnen we met 17-25.

Nu Nederland net een tikkeltje beter in haar vel zat, werd ook de derde set goed gestart. Duitsland kwam echter sterk terug en knokte zich naar een gelijke stand bij 14-14. Het was een leuke set, maar mede door de service van Slöetjes werd er weer een gaatje getrokken naar 17-20. Deze drie punten bleken cruciaal, want de setpoint werd bereikt met diezelfde drie punten verschil. Anne maakte het winnende punt en Nederland leidde toen met 1-2 in sets.

Het was warm en een rondvliegende libelle zorgde voor enige hilariteit onder het publiek. Of de speelsters daar last van hadden blijft speculeren, maar het feit was wel dat Duitsland de set beheerste. De eerste technische timeout leidde Duitsland met 8-4. Vooral de aanval van Louisa-Christin Lippmann (komend seizoen teamgenoot van Laura en Nika in Italië) maakte het verschil. Bij 17-12 had Nederland nauwelijks nog iets in de melk te brokkelen en met slechts 16 puntjes bij Oranje stond Duitsland al op setpoint. Het werd dan nog 17-25, maar met 2-2 in sets moest er een vijfde set aan te pas komen.

De volleybaldames startten goed en kwamen aanvankelijk op een 1-4 voorsprong en hoewel Diuitsland nog terug vocht naar een 7-5 voorsprong, streden beide teams hard om die overwinning. Het was een nek-aan-nek wedstrijd en bij 13-14 leek het geluk aan onze zijde. Maret serveerde met een ace via de netrand de ploeg naar de overwinning. De ongeveer tien in oranje uitgedoste fans (en de vele minder zichtbare Nederlandse fans) applaudisseerden en feliciteerden Oranje.

Het moet gezegd worden: de sfeer in de hal was geweldig. De Hallesprecher was goed en de muziek en het publiek was geweldig. Er werd geapplaudisseerd door beide groepen fans voor beide teams (zoals dat ook wel een beetje normaal is bij het volleybal). Aanstaande zaterdag speelt  Oranje wederom tegen Duitsland en ditmaal in Bremen. Aanvang wederom om 19:00. Of er nog kaarten zijn, valt te proberen. Tickets zijn via dit bericht te vinden op de Duitse ticket-website.